Kung Fu Panda 2 (2011) OCR 23.976 fps runtime 01:30:23
นานมาแล้ว ในแผ่นดินจีนยุคโบราณ..
เหล่านกยูง คือจ้าวครองนครกงเหมิน
พวกเขานำความรื่นเริง และะมั่งคั่งมาสู่เมือง...
เพราะะพวกเขาได้คิดประะดิษฐ์... ดอกไม้เพลิง
ทว่าอ๋องเชนผู้เป็นโอรส...
มองเห็นถึงพลังมืด ในดอกไม้เพลิง
สิ่งที่นำมาซึ่งสีสัน และะความรื่นเริงนั้น
อาจนำความมืดมิด และความพินาศมาด้วย
พ่อแม่ผู้ทุกข์ใจของเชน ได้ปรึกษากับนางพยากรณ์
นางทำนายว่า หากเชนยังมัวเมาต่ออำนาจมืด...
เขาจะะถูกพิชิต โดยนักรบสีขาวและดำ
องค์ชายน้อยมุ่งที่จะะเปลี่ยน ชะตาตนเอง
แต่เรื่องที่ทำต่อมา กลับขีดอนาคตของเขา
เชนกลับไปหาพ่อแม่ ด้วยความภูมิใจ
ทว่าเขาเห็นเพียงใบหน้า ที่หวาดหวั่นของทั้งสอง
เขาถูกเนรเทศ ออกจากนครตลอดกาล
เชนสาบานจะแก้แค้น
สักวันเขาจะะกลับมา
และทั้งแผ่นดินจีน จะสยบแทบเท้าเขา
เกือบเสร็จแล้วขอรับ แต่โลหะเราหมดแล้ว
เสาะหาตามหมู่บ้านที่ไกลที่สุด หาโลหะมาให้ได้
จีนต้องเป็นของข้า
กังฟูแพนด้า 2
ต่อมานักรบมังกร ก็เข้าร่วมกับ 5 ผู้พิทักษ์
พวกเขาก็กลายเป็นทีมกังฟู ที่เยี่ยมที่สุด
หยุดคุยเหอะ มาสู้กัน
ฟังสิฟัง นั่นไงเสียงนักรบมังกร กำลังฝึกอยู่
- 33 - หยุดเขาเหอะ
มันอันตรายเกิ๊น
ตั้งสมาธิไว้
37
เขาทำกับหน้าอย่างนั้นได้ไงน่ะ
เปาถั่ว 38 ลูก
เยี่ยม สถิติใหม่ เจ้าอสุรกาย
- กินเข้าไปอีก ให้ถึง 40 - ไม่มีทางถึง 40 ได้
รอดูเห๊อะ ถึง 40 แน่
เอาเลย
ส.บ.ม.
ขอเวลาแป๊บ
- เขาทำสำเร็จ - เก่งมากโป
ไม่เสียหลาย ที่เจ้าฝึกมา
อาจารย์ชิฟู ไปก่อนนะ ไว้เจอกัน
จะเก็บไว้ให้ข้า ใช่ป่ะ
สงบจิตใจ
อาจารย์ชิฟู
อาจารย์ชิฟู สู้กับพวกไหนเนี่ย
โจรสลัด... รึโจรภูเขาไฟขอรับ
จะอะไรก็ตาม ข้าถล่มมันแน่ เพราะข้ากำลังคึก
ข้าต้องหาเรื่องทำ อาจารย์เข้าใจใช่มั้ย
ทำอะไรอยู่น่ะ
1 ในบทเรียน ของท่านอาจารย์อูเกว
สุดยอด
ทำได้ไงน่ะ ขอรับ
- สงบจิตใจ - สงบจิตใจ โหเฉียบ
- สงบจิตใจอะไร - นั่นคือการฝึก ขั้นต่อไปของเจ้า
ทุกๆ อาจารย์ต้องค้นหาเส้นทาง สู่ความสงบภายใน
บ้างก็เลือกนั่งสมาธิ ถึง 50 ปื ในถ้ำแบบนี้...
โดยไม่ได้ลิ้มรสน้ำรึอาหาร แม้แต่นิดเดียว
รึไม่ก็...
บ้างผ่านความทุกข์ทรมาน เพื่อค้นพบมัน อย่างเช่นข้า
โป วันที่เจ้าถูกเลือกเป็นนักรบมังกร...
คือวันอันเลวร้ายที่สุดในชีวิตข้า
จนบัดนี้ ก็ยังไม่มีอะไรทัดเทียม
มันเป็นนาทีที่เจ็บปวดที่สุด เสียขวัญอย่างที่สุด...
- โอเค - ที่ข้าเคยประสบมา
แต่พอตระหนักว่า ปัญหาไม่ใช่เจ้า แต่มันอยู่ในใจข้า...
ข้าก็ค้นพบความสงบ ที่สามารถควบคุม กระแสแห่งจักรวาลได้
แค่นั้นอ้ะ ข้าแค่ต้องสงบจิตใจเหรอ
ตอนนี้เครื่องในข้า สงบสุดๆ แล้ว...
เพราะงั้นข้าว่า เริ่มเรื่องนี้เลยดีกว่า
สงบจิตใจ มาเจอกันหน่อย
โชว์ลีลาเท้าอันคล่องแคล่ว ให้ข้าดูหน่อย อาจารย์
โป! พวกโจร! กำลังบุกหมู่บ้านนักดนตรี
อันตราย
บอกให้พวกนั้นเริ่มเล่นเพลงบู๊ๆ เหอะ เพราะมีการบู๊แน่ๆ
ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกลับมาข้ามาฝึกต่อแน่
หนนี้ห้ามแวะร้านขนมนะ
ร้านขนม
เดี๋ยว พูดจริงป่าวอ้ะ
ขนโลหะที่เจอไปให้หมด
คว้าพวกโลหะ!
ช่วยด้วย ๆ ๆ
ทั้งหมดมีแค่นี้ ไปกันเหอะเรา
ไม่นะ
ปีกแห่งความยุติธรรม!
นักรบมังกร!
แพนด้าเหรอ เป็นไปไม่ได้
หมัดข้าหิวโหย ความยุติธรรม
นั่นเสียง...หมัดข้า
- จัดการมัน - เอาซี้
นี่แน่ะ
โป ข้าศึกบุก
ขอบใจ ตั๊กแตน
นางพยัคฆ์ คู่ควบพิฆาต
บาทาพิโรธ
นางพยัคฆ์! วานร!
อสรพิษ! ตั๊กแตน!
กระต่าย! อ้าว...
โทษที
ช่วยด้วย
- ไป กระเรียน - ข้าเอง
ไม่เป็นไรกันใช่มั้ย
สุดยอดจริงๆ
ข้าเอง
โป
กินค้อนไปซะ เจ้าอ้วน
- ที่รัก เจ้าเป็นไรรึเปล่า - เกิดอะไรขึ้น
ข้าว่าข้าเห็น...
ข้าว่า...
ข้าต้องไปละ
ขอบคุณที่มาอุดหนุน "ร้านนักรบมังกร" บะหมี่และเต้าหู้
ชามั้ย ซอสเปรี้ยวมั้ย
ขาดอะไรบอกนะ
- ขอบใจ - บาทาพิโรธ!
ไม้ถูพื้นของนักรบมังกร เขาเคยถูพื้นตรงเนี้ย
ห้ามแตะ เดี๋ยวมันสกปรกหมด
- เขาเคยบริการข้านะ - สุดยอด!
นี่ไง คราบหลักฐานยังอยู่เลย นักรบมังกรอยู่ไหนล่ะ
เขาไม่ได้ทำงานที่นี่แล้ว
ตอนนี้เขายุ่งอยู่กับการพิทักษ์หุบเขา
นักรบมังกร!
โป!
ม้ะ เอาละ เด็กดี
- น่าจะบอกก่อน ว่าเจ้าจะมา - หวัดดี พ่อ
พ่อจะได้เก็บเต้าหู้เหม็นให้เจ้า
- ขอข้าคุยด้วยหน่อยสิพ่อ - ได้สิลูก
เพื่อเป็นเกียรติแก่ลูกข้า ขนมเต้าหู้ฟรีสำหรับทุกตัว
แถมให้เมื่อสั่งอาหาร
ดีใจจังที่เจอเจ้า โป
ผอมลงนี่เจ้า ข้าแทบจะโอบได้ทั่วตัวแล้วนะ
ก็อาจผอมลงนิดนึง
เจ้าคงเพลียสิโป เดี๋ยวพ่อเอาน้ำแกงมาให้นะ
ไม่เป็นไรพ่อ ข้าไม่หิว
ไม่หิว...โป เจ้าเป็นไรรึเปล่าเนี่ย
ข้าสบายดี เพียงแต่...
วันนี้ ข้าสู้กับพวกโจร
ก็ไม่อันตรายอะไรหรอก พวกมันก็แค่แบบว่า...
แต่แล้วก็เกิดเรื่องแปลก
ข้าเห็นภาพนิมิตเพี้ยนๆ
ข้าว่าข้าเห็นแม่กับข้า ตอนยังแบเบาะน่ะ
แม่เหรอ ทารกเหรอ
- พ่อ... - เจ้าพูดเรื่องอะไรเนี่ย
พูดไงดีล่ะข้า
ข้ามาจากไหนแน่
คืองี้นะลูก... ลูกห่านก็ฟักออกมาจากไข่
- อย่าถามข้านะว่าไข่มาจากไหน - ข้าไม่ได้หมายถึงหยั่งงั้น พ่อ
ข้ารู้ว่าไม่
คงถึงเวลาที่ข้าต้องบอก สิ่งที่ข้า ควรบอกเจ้าตั้งนานแล้ว
ดีเลย
เป็นไปได้ ที่เจ้าอาจจะโดน...
อุปถัมภ์
- ข้านึกแล้ว - เจ้ารู้เหรอ
- ใครบอกเจ้า - ไม่มี ไม่เอาน่า พ่อ
ในเมื่อรู้แล้ว ทำไมเจ้าไม่บอก
แล้วพ่อล่ะ
ข้ามานี่ได้ไงพ่อ ข้ามาจากไหน
อันที่จริง... เจ้ามาจากสิ่งนี้
วันนั้นข้าก็เปิดร้านตามปกติ
ได้เวลาทำบะหมี่
ข้าไปที่หลังบ้าน จะไปเอาผักที่เขาเพิ่งมาส่ง
กะหล่ำ หัวผักกาด หัวไชเท้า
เพียงแต่มันไม่มีหัวไชเท้า
มีแต่ทารกแพนด้า ที่กำลังหิวจัด
ไม่มี จ.ม.สั่งเสีย
แน่นอน เจ้าอาจกินมันเข้าไป
พ่อรอให้มีใคร โผล่มาตามหาเจ้า แต่ก็ไม่มี
พ่อเลยพาเจ้าเข้าบ้าน
เลี้ยงดูเจ้า
อาบน้ำให้เจ้า
ป้อนข้าวเจ้าอีก
และะก็ป้อนอีก
และพยายามใส่กางเกงให้เจ้า
พ่อเลยตัดสินใจ ซึ่งมัน ทำให้ชีวิตพ่อ เปลี่ยนไปตลอดกาล
ที่จะะต้มน้ำแกง โดยไม่ใส่หัวไชเท้า
และเลี้ยงดูเจ้า เหมือนลูกแท้ๆ
เสี่ยวโป แพนด้าน้อยของพ่อ
นับแต่นั้นมา ทั้งน้ำแกง ทั้งชีวิตพ่อ...
ก็หวานชื่นขึ้นเยอะเลย
โปน้อยเอ๋ย เรื่องก็จบแค่นี้แหละ
ดูข้าสิ ไม่ อย่ามองข้า
แค่เนี้ย? เป็นไปไม่ได้ มันต้องมีมากกว่านี้สิพ่อ
ก็มีตอนเจ้ากิน เฟอร์นิเจอร์ไม้ไผ่ของพ่อ
ของนำเข้าซะด้วยสิ
เกี๊ยวจ้า เอาชิ้นใหญ่เท่านักรบมังกรนะ
โปเอ๊ย เรื่องของเจ้า อาจไม่ได้เริ่มแบบมีความสุข
แต่ดูตอนนี้สิ
เจ้ามีข้า เจ้ามีกังฟู และเจ้ามีบะหมี่
ข้ารู้ ข้าแค่มีคำถามมากข้อน่ะ
อย่าง ตะกร้าจิ๊ดเดียว ใส่ข้าลงได้ไง
ไหงข้าไม่ชอบนุ่งกางเกง
และข้าคือใคร
เยี่ยม ระวังท่า
ดี
ดีขึ้น ข้อศอก
เหยียดให้สุด
เชน?
สวัสดี ท่านสุภาพบุรุษ
ทักทายแบบสุภาพไป ก็ป่วยการ ไปให้พ้นบ้านข้า
- บ้านเจ้ารึ - ใช่
ไม่เห็นนกยูง ที่ประตูหน้ารึไง
อ้อ อยู่นี่เอง ท่านนางพยากรณ์
ดูเหมือนเจ้าจะดูหมอไม่แม่น เหมือนที่เจ้าคิดนะ
- ไว้ดูกัน เชน - เปล่า เจ้าสิดู นางพยากรณ์เฒ่าเอ๋ย
- ถึงไหนแล้วนะ - ต้องการอะไร
สิ่งที่เป็นของข้าโดยชอบธรรม นครกงเหมิน
มันอยู่ใต้การดูแล ของสภาปรมาจารย์
เราจะปกป้องมัน แม้กระทั่งจากเจ้า
ดีใจที่เจ้ารู้สึกเช่นนั้น
มิฉะนั้น ข้าคงลากสิ่งนี้มาเสียเปล่า
นั่นกล่องอะไร เชน
อยากเห็นมั้ยล่ะ มันคือของขวัญ
ของขวัญอำลาสำหรับเจ้า มันจะบั่นเจ้า
บั่นส่วนนี้ บั่นส่วนนั้น...
และอีกหลายส่วน กระเด็นไปเปื้อนกำแพงโน่น
เจ้าโง่จอมอวดดี!
- อู้ย...กลัว - นั่นแค่เตือน
เจ้าสู้กังฟูของเราไม่ได้ร้อก
เห็นด้วย
แต่นี่สู้ได้
พวกเจ้าคุ้นเคย กับอาจารย์แห่งนครกงเหมินมั้ย
- อาจารย์แรดสายฟ้า - ใช่
- บุตรของแรดบินเจ้าตำนาน - ใช่
ผู้พิฆาตหมื่นอสรพิษ ในหุบเขาโศกศัลย์
- เขาตายแล้ว - อ้าว
เป็นไปไม่ได้
นอเขาไร้เทียมทาน ไม่เป็นรองใครนี่
หาใช่วิทยายุทธ์ไม่ อ๋องเชนสร้างอาวุธขึ้นมา
มันพ่นไฟและลูกโลหะได้
หากไม่หยุดเขา นี่อาจเป็นจุดจบของกังฟู
- แต่ข้าเพิ่งจะเก่งกังฟูนะ - และเจ้าต้องรักษามันไว้
ไป ทำลายอาวุธ และจับเชนมารับโทษ
เอาละ ลุยเลย
เอ๊ะๆ เดี๋ยวสิ ข้าจะทำไงล่ะ
กังฟูจะล้ม สิ่งที่จะล้มกังฟูได้ไง
จงจำไว้ นักรบมังกร
ทุกอย่างเป็นไปได้ หากจิตใจสงบ
จิตใจสงบๆ ๆ
สงบละ
โป
โป พ่อเอาเป้เดินทางมาให้เจ้า
มีของกินเป็นอาทิตย์ๆ คุ้กกี้ ซาลาเปา ผักสารพัด
พวกรูปปั้นเจ้าพ่อก็ยังใส่มาให้ นี่ไง
พวกนั้นคืออะไร ข้าไม่รู้นะ เกิดมายังไม่เคยเห็น
รูปปั้นนางพยัคฆ์ของข้า เป็นรอยนะพ่อ
พ่อใส่ภาพวาด วันชื่นคืนสุขของเรามาด้วย
เผื่อเจ้าเหงา
นั่นข้ากับเจ้า กำลังทำบะหมี่ กำลังกินบะหมี่
กับภาพเจ้า กำลังขี่หลังพ่อ
น่ารักมั้ย พ่อว่าพ่อเก็บไว้เองดีกว่า
- เฮ้ พวกเขารอข้าอยู่ - แน่นอน ๆ
เจ้ามีงานต้องทำ ไกลจากบ้านลิบ
ในเมืองแปลก ที่มีแต่ผู้คนแปลกๆ บะหมี่แปลกๆ
เผชิญอันตราย ที่เจ้าอาจไม่ได้กลับมา
- อย่าไปเลย โป - ข้าต้องไป
ข้าคือนักรบมังกร ข้าต้องพิทักษ์กังฟูไว้
ถ้าข้าไม่ไป...ข้าคืออะไรล่ะ
เจ้าคือลูกพ่อ
ถูกมั้ย
- โป ไปเหอะ - ลาก่อน
อย่าห่วง อาปิง
เขาจะกลับมา ก่อนท่านพูดคำว่า "บะหมี่" จบซะอีก
บะหมี่
เร็วพวกเรา ไปๆ
แม่
แม่ พ่อ นั่นท่านใช่มั้ย
แม่ พ่อ
ลูกพ่อ เจ้ากลับมาแล้ว
ลูกแม่ เจ้ามาทำอะไรที่นี่
ข้านึกว่า...
เราแทนที่เจ้า ด้วยไชเท้าที่น่ารักนี่
- ไชเท้าเหรอ - มันเงียบ สุภาพ
แถมเก่งกังฟูยิ่งกว่าเจ้า
ไม่ๆ ๆ ๆ
เดี๋ยว
ไชเท้าๆ ๆ
จิตใจสะ...
จิตใจสงบ
จิตใจสงบๆ ๆ ๆ
ข้า...ฝึกอยู่
เสาน่ะ มันไม่ใช่คู่ปรับที่คู่ควร
- ข้าพร้อมแล้ว - โอเค
ห้าวจั๊ง
ข้าว่าเสาง่ายกว่าเยอะแฮะ
ขอโทษ ข้าชินกับการฝึก ชกต้นโลหะในวังน่ะ
ตอนนี้ข้าจึงชาด้านแล้ว
เจ๋งสุดๆ
เอาใหม่
แล้ว...ที่ฝึกชกต้นโลหะนั่น เจ้าฝึกอยู่กี่ปี
- 20 ปี - อ้อ 20 ปี
มีวิธีไวกว่านั้นมั้ย
จนกว่าจะถึงขั้นชาด้านน่ะ
ไม่ อีกอย่าง...
ข้าว่าสไตล์แข็งกร้าว ไม่เหมาะกับเจ้าหรอก
โป จริงๆ เจ้าออกมาตรงนี้ทำไม
ข้าเพิ่งรู้ว่าที่จริง พ่อไม่ใช่พ่อแท้ๆ ข้า
พ่อเจ้ารึ เขาเป็นห่าน
คงช็อกเลยซินะนั่น
ใช่
- ถึงได้คิดมากใช่มั้ย - คิดมากเหรอ
เราคือนักรบนะ ประสาทแข็ง
วิญญาณกร้าว
เหมือนเจ้า
กร้าวแกร่ง จนไม่รู้สึกใดๆ
- ข้า... - คุยอะไรกันอยู่เหรอ
อ๋อเปล่า เปล่าหรอก
โปกำลังคิดมากเรื่องพ่อ
ข้าสิโชคดี ไม่เคยต้องคิดมากเรื่องพ่อ
คงเพราะแม่ข้าหม่ำหัวเขา ตั้งแต่ก่อนข้าเกิดมั้ง
ตั๊กแตน นี่ไม่เกี่ยวกับเจ้า
โปกำลังว้าวุ่น
ใครว่าข้าว้าวุ่น
- ข้าสงบเยือกเย็น - โป
- ว่าไง - ถึงแล้ว
นครกงเหมิน
บัลลังก์พ่อข้า
เขาเคยให้ข้า ง่วนเล่นอยู่ข้างกายเขา...
สัญญาว่าสักวัน บัลลังก์จะเป็นของข้า
เอียงไปทางซ้ายนิดนึง
แต่มันหนักมากนะ นายท่าน
ข้าเฝ้ารอเวลานี้มา 30 ปี
ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่วางไว้เป๊ะๆ
และข้าเห็นมัน เอียงไปทางซ้ายนิดๆ
เหมาะเจาะ
โดยมีอาวุธอยู่ข้าง...อีกนิดนึงซิ
โดยมีอาวุธอยู่ข้างกายข้า ทั้งแผ่นดินจีน จะต้องสยบแทบเท้าข้า
อีก 3 วันเราจะเคลื่อนพล
เมื่อจันทร์เต็มดวง และน้ำขึ้นเต็มที่
ไหน นางแพะเฒ่า ทำนายให้ข้ารู้...
ชะตาใช่มั้ย
อนาคต ข้ากำลังจะพูดว่าอนาคต
จ้องชามของเจ้า แล้วบอกซิว่า ชัยชนะรอข้าอยู่
หากยังมัวเมา กับทางสายนี้ต่อไป...
ท่านจะพบตัวเอง ณ บันไดขั้นต่ำสุด
ข้าเห็น...
ความเจ็บปวด และโกรธเกรี้ยว
กล้าดียังไง นั่นน่ะไหมชั้นเยี่ยมเชียวนะ
ตามติดด้วยการไม่ยอมรับ
นี่ไม่ใช่ทำนายแล้ว เจ้ากำลังพูด
- เรื่องที่กำลังเกิด... - ตอนนี้
เวลาที่สำคัญที่สุด คือตอนนี้
แต่หากท่าน อยากเห็นอนาคตจริงๆ...
เจ้าเห็นอะไร
นกยูง...
ถูกพิชิตโดยนักรบสีดำกับขาว
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
มันเป็นไปไม่ได้ เจ้าเองก็รู้
ไม่ใช่เป็นไปไม่ได้ และมันก็รู้
ใคร
- อ๋องเชน ข้าเห็นแพนด้า - แพนด้ารึ
เป็นนักรบกังฟู สู้เก่งดุจปีศาจ
ตัวโตขนปุย
นุ่มนิ่มอุ้ยอ้าย น่ากอดรัดฟัดเหวี่ยงเล่น
ไม่มีแพนด้าเหลืออีกแล้ว
แม้ตาไม่ดี แต่เขามองเห็นความจริง
ทำไมท่านจึงมองไม่เห็นบ้างล่ะ
ควานหาเจ้าแพนด้า แล้วนำมันมาให้ข้า
ขอรับ
แล้วไง แพนด้ายังรอดอยู่ตัวนึง มันใช่ว่าเจ้าจะทายถูก
ท่านพูดถูก การทายถูกก็คือข้าถูก
งั้นข้าจะฆ่ามัน...เจ้าจะได้ทายผิด
หยุดทีได้มั้ย
ที่อีกฟากของเมือง คงเป็นวังของเชนแน่
เยี่ยม เราจะบุกไปแล้วประกาศ
"เราคือนักรบมังกร และ 5 ผู้พิทักษ์
มานำตัวเจ้าไปรับโทษ"
เจ้าทำอะไรน่ะ ที่นี่มีสุนัขป่าเพียบ
เฮ้ เจ้าตัวนั้นไม่ใช่รึที่ตะบันหน้าเจ้า
ข้าไม่ชอบเจ้าหมอนั่น
เราต้องไปที่หอคอย โดยไม่ให้สุนัขป่าพวกนั้นไหวตัว
เข้าใจ ต้องอำพรางตัว
ข้ามอีก
บะหมี่นั่นหายไปไหนหว่า
หวัดดี ข้าสงสัยว่า...
โอเค ว่าแต่ข้าทำไรเนี่ย
- โปล่ะ - เบิ้มขนาดนั้น คลาดสายตาเราได้ไง
พวก พวก
- เฮ้โป - โทษที
นั่นน่ะเหรออำพรางตัว
บอกตามตรง มันไม่ใช่วิธีของข้า
ข้าวยังดิบนี่
ก็หม้อข้าวทั้งหมด ถูกเอาไปให้อ๋องเชน
หุงข้าวให้ข้า ไม่งั้นข้าจะหุงเจ้าแทน
โป ทำอะไรหน่อยสิ
ข้าจะหุงข้าวยังไง ไม่ให้โดนจับล่ะ
เดี๋ยว ข้านึกอะไรออกแล้ว
1
เรามาเพื่อปลดปล่อยเมืองนี้ และนำเชนไปรับโทษ
- ท่านต้องมีผู้ช่วย - ขอบใจแกะผู้กล้า
แต่มันอันตรายเกิ๊น
อ๋อไม่ใช่ข้า คุยตรงนี้ไม่ปลอดภัย
ถูก
ข้าหมายถึงท่านอาจารย์วัวกับเข้
พวกเขาอยู่ในคุกกงเหมิน ที่ซอยมังกรดำ
พวกเขายังอยู่เหรอ
ป่านนี้คงกำลังรวบรวมข้อมูล
หาทางพิชิตอาวุธนั่นอยู่แหง๋มๆ
โอเคไปเหอะ
- ขอบใจ เจ้าแกะ - เฮ้ย หยุดชุดนั่น
จัดการมัน
โทษที
นี่แน่ะ
- ไปต่อเรื่อยๆ - ให้ไว
ระวัง
เอ้า
เสร็จละ
- แยกย้าย ค้นหาให้ทั่ว - ตรงนั้นล่ะ
- คำว่า "ให้ทั่ว" มันรวม "ตรงนั้น" ด้วยมั้ย - รวมมั้ง
งั้นไปค้นตรงนั้น
คงใกล้ๆ นี่แน่ ข้ารู้สึกถึงรังสีกังฟู
โทษทีโป ข้าเองแหละ
โน่น คุกกงเหมิน
อุ๊ย น่ารัก
น่ารักใช่ม้ะ
เก่งมาก โป
เห็นอะไรพิรุธปุ๊บ ข้าจะส่งสัญญาณ
- เหมือนกระเรียนทำเหรอ - ใช่
เอ๊ย ข้าเคยทำเสียงแบบนั้นเมื่อไหร่
อาจารย์วัว อาจารย์
อาจารย์เข้จอมหฤโหด
กับอาจารย์วัวสลาตัน
ไม่น่าเชื่อว่าเรา กำลังจะช่วยเจ้าตำนานกังฟู
เราจะปล่อยพวกท่าน จากพันธนาการนั่น
กุญแจอยู่นี่แน่ ไม่ พวกมันไม่ทิ้งกุญแจไว้หรอก
อ้อดี เจ้าเจอมัน ออกมาเร้ว
เรามาตามล่าเจ้า เชน
อ้าว จะไปไหมเนี่ย รึท่านอยากไปเจอเรา ที่นั่นทีหลัง
ท่านอยากได้เมืองของท่านคืนใช่มั้ย
แน่นอน
แต่ถ้าเราลุกขึ้นต่อต้านเชน เขาจะหันอาวุธเข้าใส่เมือง
นี่ท่านจะพิทักษ์ นครกงเหมินยังไง
ถ้าไม่ปกป้องมัน
- ถ้าเราร่วมมือ... - อาวุธนั่น จะเข่นฆ่าทุกชีวิต
งั้นรึ งั้นเราต้อง... ลอบโจมตี
- เราจะดอดเข้าไปแล้ว... - เจ้าถูกสกัดแน่
โดยอาวุธไร้เทียมทาน
ไม่มีอะไรหยุดไม่ได้ ยกเว้นเวลาข้าห้ามท่านบอกว่า
มีบางอย่างหยุดข้าได้
อาจารย์วัว ข้าไม่ปล่อยให้ท่านอยู่ในคุกนี่หรอก
หาทางเอาข้าออกไปสิ!
เห็นกันมั้ยน่ะ เขาเรียกว่าท่าสุดเริด
ความเป็นฮีโร่หายไปไหนแล้ว
ฮีโร่เดียวของเมืองนี้ตายไปแล้ว
อย่างที่บอก เจ้าไม่มีทางพาข้า ออกจากคุกนี่ได้
แหล่ม
เอาละ ไปเหอะ
ข้าขออยู่บน
ยอมจำนนซะเถอะ แพนด้า กังฟูน่ะตายแล้ว
กังฟูตายแล้วเหรอ ได้
เชิญมุดอยู่ในคุกแห่งความกลัว กับลูกกรงแห่งความสิ้นหวังไปเหอะ
อย่างเก่ง ท่านก็แค่มีกิน อย่างอัปยศวันละ 3 มื้อ
กับความอยากของหวานใจจะขาด
เราจะสู้กับเชน เพื่อพิสูจน์ให้เหล่าผู้ที่โหยหา
ความยุติธรรมและศักดิ์ศรี ได้เห็นว่ากังฟูนั้น ยังเจ๋งอยู่
ไชโย้
วานร
เจ้าน่ะต้องเจอข้า
ที่เจ้าจะเจอน่ะ
คือหมัดข้าที่ทิ่มหน้ายุ้ยๆ เจ้าต่างหาก
โอ๊ะโอ
จับมัน
- พาข้าไปจากนี่ - ขอรับ
หยุดมัน
ไวอีก
ไป ไป
- สลัดให้หลุด! - ขอรับ!
- อสรพิษ! - จับดีๆ
ระวัง!
ไม่ดี ไม่ดีอย่างแรง
ลองนี่หน่อย
พวกๆ ๆ
รึอะไรที่เล็กกว่า
ไม่ อย่า
อย่าบังหน้าข้าสิกระต่าย โทษที โทษที
ไฟไหม้!
คลาดกันซะแล้ว
เอาอีก เอาอีก
กระเรียน รับ
อ่าจ้ะ
ช่วยส่งข้าหน่อย
ตั๊กแตน เร็ว
มีดีแค่เนี้ยเหรอ หยั่งกะสู้กับปุยเมฆงั้นแหละ
เมฆก้อนนี้ กำลังจะซัดพายุใส่เจ้าละ
ตาเจ้ามั่ง
ทำไม...ป้าย...มัน...ถึง...เยอะจัง
มานี่ ท่าหมีตื้บหมา!
เยี่ยม หัดแพ้ซะมั่ง
หนหน้าจะซ่ากับแพนด้า เจ้าต้องพาพวก...
ไม่มีใครบอกเจ้ามั้ง
ว่าขืนซ่ากับหมาป่า เจ้าจะโดนเขี้ยวงับ
ข้าตุ๊ยเจ้า 2 หมัด ทีนี้เจ้าจะทำไงไม่ทราบ
เรายอมแล้ว
ตรวนร่างข้าได้แต่ไม่มีวัน ตรวนวิญญาณ... นักรบของข้า
- อย่าลืมเจ้าตัวเล็ก - นี่เจ้าเรียกข้า...
- โป เจ้าทำอะไร - เชื่อสิ ข้ามีแผ...
ไม่นะ กุญแจเข็มสกัด 8 จุดเหรอ
แบบเดียวกับที่ใช้จองจำไต้ลุง ยิ่งขยับก็ยิ่งรัด
นี่คือกุญแจชั้นเยี่ยมที่สุด
สวัสดีแพนด้า ได้เจอกันซะที
ไม่ๆ ๆ
เจอกันจนได้นะ ใช่ เข้าท่า
สวัสดีแพนด้า เจอกันจน...
- มีเหตุผลทำให้ท่านกลัว - ข้ากลัวเมื่อไหร่
เขาโดนจับพันธนาการมาหาข้า
- ที่ควรจะกลัวน่ะควรเป็น... - ท่าน
อย่าคิดให้เหนื่อยเปล่า
หวังว่านี่คงเป็นแผน ที่ดีกว่ากินข้าวดิบๆ
แล้วดื่มน้ำเดือดตามนะ
แผนนี้รับรองไม่เหมือนแผนนั้น
- ยังไง - แผนนี้ต้องได้ผลแน่
ไปเรื่อยๆ
คู่อริเก่าข้า
บันได
ขอบใจที่ช่วยอุ้มข้าขึ้น 2-3 ชั้นสุดท้าย
ข้าอ้วกตั้งแต่ชั้นที่ 3
น่าจะส่งใคร ไปเช็ดหน่อยนะ
มีภารโรงอสูร รึอะไรมั้ยเนี่ย
สวัสดีแพนด้า
- เจอกันจน... - เฮ้ สบายดีเหรอ
เฮ้
เจ้าโตยิ่งกว่าที่ข้าคิดเนอะ
เฮ้ๆ เลิกจิ้มซะที
แกร่ง แถม แข็งแรง
เจ้าคือใครข้าไม่รู้ แต่ไปยืนห่างๆ ข้าไป๊
- นั่นผู้หญิง - อ้าวโทษที
เห็นมีเครา เลยเข้าใจผิด
- โฆษณาแหกตา - เลิกไร้สาระซะที
นำนักโทษมาหาข้า
โทษทีแม่นาง พวกเราเตรียมพร้อม
คอยเบิ่งตา ระวังอาวุธไว้
บาทานางแอ่น!
สำเร็จแล้ว ข้าเพิ่งกังฟูใส่มัน ข้าแบบว่า...
นี่เชื่อว่า มันใช่นักรบ ที่ฟ้าส่งมาพิชิตข้าจริงๆ รึ
ไม่ใช่เชื่อ รู้เลยว่าใช่
ดูเขาสิ วางแผนแก้แค้นมาชั่วชีวิต
- แต่กลับคุกเข่ามาหาข้า - ห๊ะ ชั่วชีวิตอะไร
เดี๋ยว ข้าไม่ได้มีชั่วชีวิต
เรารู้ข่าวอาจารย์แรด 3-4 วันก่อน
- เราถึงมาแก้แค้นให้เขา - ไม่ได้มาเพื่อแก้แค้นเรื่องอื่นรึ
มีบ้าง พวกหม้อ กระทะที่เจ้าขโมยมา
- ข้าอยากได้คืน - ไม่มีเรื่องอื่นรึ
เจ้าคงทำเรื่องชั่วอื่นๆ อีกด้วยมั้ง ไม่รู้สิ
- ทำอะไรไว้อีกล่ะ - เจ้าไม่รู้รื
รู้อะไร ขำอะไรนัก
สิ่งที่เจ้าไม่รู้นะซี้
เอาละเลิกทายปริศนาซะที เฉลยมาเร็ว
ทีแรกอาวุธมันเล็กจิ๊ดเดียว เผลอปุ๊บ ดันเบ้อเร่อเบ้อร่า
ไหนจะแม่นางคนนี้ ข้านึกว่าผู้ชาย
เหตุผลเดียวที่เจ้ายังอยู่รอด...
ก็เพราะข้าเห็นว่า ความติงต๊องของเจ้ามันตลกดี
ขอบใจ แต่ความชั่วสุดๆ ของเจ้า มันน่ารำคาญ
คิดว่าเจ้าคือใคร แพนด้า
คิดว่าข้าคือใคร นกยูง
เราหัวเราะทำไมเนี่ย
เล็ง
ยิง
จุดเข้าสิ
ข้าจุดแล้ว
จงกลัวแมลงไว้
ชิงอาวุธ
นางพยัคฆ์
เช-น-น-น...
เจ้า...เจ้าอยู่ที่นั่นด้วย
เออ ข้าอยู่ด้วย
- เจ้าปล่อยเชนหนีไปได้ - อย่างน้อย เราก็ทำลายอาวุธได้แล้ว
ยิง
เปล่า เขายังมีอีกเยอะ
- ปีกข้า - ช่วยด้วย โป
มาแล้ว
ระวัง
- ช่วยข้าขึ้นไปที - ไม่ ปล่อยเขาลงไป
ใช้เชือก
วิ่งเข้า แพนด้าน้อย
- โป เจ้าต้องตั้งสติ - รู้ๆ ข้าทำอยู่
โค่นมัน
- เราติดกับ - ทางนี้
ลาก่อน
ยิง!
ถอยไป
ทางออกเดียว คือข้างบน
ตามข้ามา เร็วเข้า!
พวกมันจะไปไหนน่ะ
- ชั้นบนสุด - ไปต่อ
ไปละ
- เจ้างี่เง่า - จมูกข้า
เรียกพวกหมาป่าทุกตัว เตรียมพร้อมขับเคลื่อน
ปีทองของนกยูง เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ตอนเนี้ยเหรอ นี่มันกลางปีแล้วนะ
งั้นปีนกยูง ก็เหลือแค่ครึ่งปีสิ
แต่ปีนี้ที่แน่ๆ คือปีนกยูง
สวัสดีปีใหม่ขอรับ
เตรียมพวกหมาป่าให้พร้อม เราจะขนของขึ้นเรือกันละ
เดี๋ยวนี้!
เดี๋ยวนี้ ๆ ๆ ๆ
ไป ไป ให้ว่อง!
ทางนี้
เจ้า! เจ้าทำอะไรไป โกลาหลหมด
แล้วเรื่องหยุดเชนล่ะ
นั่นสิ
คิดสิพวกเรา ให้เครดิตข้านิดนึง
ข้าตั้งใจปล่อยเขาหนีรอด
มันเป็นกลยุทธ์ มันเป็นแผน
ข้าคิดว่า... ข้าจะเดาแผนของเขาออก...อีก
นั่นไม่เข้าท่าเลย
เข้าท่าสิ
โป...ขอความจริง เจ้าได้ตัวเชนแล้ว เกิดอะไรขึ้น
ห๊ะ เจ้าพูดอะไรข้าไม่เข้าใจ
ก็ได้ เขาฉวยโอกาสตอนข้าเผลอ
ความจริง
ก็ได้ พวกเขาจะช่วยเจ้าให้พ้นอันตราย
- พ้นมากๆ - ห๊ะ
เจ้าจะอยู่ที่นี่
เดี๋ยว! ข้าต้องกลับไป...
เจ้าอยู่ที่นี่
ข้าจะไป เจ้าหยุดข้าไม่ได้
โอเค เมื่อกี๊ข้าไม่พร้อม
พวกเรา อย่า
พร้อม
โน่น
นิ่งไว้
- ข้าต้องไปให้ถึงตัวเขา - งั้นบอกเหตุผลมา
เขาอยู่ที่นั่นด้วย เข้าใจมั้ย
นกยูงอยู่ด้วย ตอนข้าเห็นพ่อแม่ข้าครั้งสุดท้าย
เขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้ามาจากไหน
ข้าคือใคร
ฟังนะ ข้าจะไป
ข้าต้องได้รู้
พวกใจแข็งไม่มีวันเข้าใจหรอก
นางพยัคฆ์ อย่า
พวกใจแข็งเข้าใจดี
แต่ข้าทนดูเพื่อนถูกฆ่าไม่ได้
- เราจะไปกัน - เฮ้ เจ้าคงทนดูข้าถูกฆ่าไม่ได้ด้วยมั้ง
- เลิกเหยาะแหยะได้แล้ว - ตัวจริงนางกลับมาแล้ว
ไม่ต้องกลัว ไอ้หนู
เจ้าอยู่นี่ดีแล้ว
เจ้าทายผิด นางพยากรณ์ คืนนี้เราแล่นเรือไปสู่ชัยชนะ
แพนด้าวิเศษของเจ้า คือตัวตลกชัดๆ
ท่านแน่ใจรึว่า เจ้าแพนด้าคือตัวตลก
ท่านเพิ่งทำลาย บ้านบรรพบุรุษของท่านไป
เสียสละเพียงเรื่องจิ๊บๆ... ในเมื่อทั้งแผ่นดินจีน คือรางวัลของข้า
แล้วสุดท้าย ท่านจะพอใจงั้นรึ
สุดท้ายเมื่อพิชิตโลกได้แล้ว ท่านจะรู้สึกดีขึ้นงั้นรึ
นั่นแค่เริ่มต้น ข้าอาจแปลงห้องใต้ถุน เป็นคุกใต้ดินด้วย
แก้วใบที่ท่านเลือก เติมเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม
ถึงเวลาหยุดความบ้าคลั่งนี้แล้ว
เรื่องไรข้าต้องทำเช่นนั้น
พ่อแม่ท่าน จะได้พักผ่อนอย่างสงบ
พ่อแม่ข้าชิงชังข้า
เจ้าเข้าใจมั้ย
พวกเขาทำผิดกับข้า และข้าจะทำให้มันถูกต้อง
พวกเขาน่ะรักท่าน
รักมากซะจน พวกเขาช้ำใจตาย ที่ต้องเนรเทศท่าน
ความตายคือเรื่องอดีต และข้าต้องเล็งไปที่อนาคต
ปล่อยนางไปซะ นางไม่มีประโยชน์ต่อข้าแล้ว
ลาก่อนเชน ขอให้ท่านได้พบความสุข
ความสุขจะต้องถูกฉกฉวย
และข้าจะฉกฉวยส่วนของข้า
ถ้าอาวุธทั้งหมดออกจากตึกไป จีนจะล่มสลาย
- เราต้องทำลายตึก! - เฮ้พวก งี้เป็นไง
- นี่ได้ผลแน่ๆ - เอาละ ไปเหอะ
หน้าข้าชาไปหมดเลย
ได้ยินที่เขาพูดมั้ย ว่านี่คือปีของนกยูง
- เฮ้ - เฮ้
เย็นไว้ เย็นไว้
เจ้า นั่นเจ้าจะไปไหน
ยืนขึ้น แล้วเลิกยิ้มแบบโง่ๆ ได้แล้ว
เร็วพวกเจ้า ให้ไว ใส่กระสุนให้หมด
สวัสดี แพนด้า
- เล่ามา คืนนั้นเกิดอะไรขึ้น - คืนไหน
- คืนนั้น - อ๋อ คืนนั้น
ใช่! นี่เราพูดถึงคืนเดียวกันรึเปล่า
ใช่ ข้าอยู่ที่นั่น ข้าจับตามอง เจ้าโดนพ่อแม่ทิ้ง
โหดร้ายมาก เชื่อว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้
นี่ของขวัญปีใหม่เจ้า
หวังว่าคงถูกใจ เพราะคืนของไม่ได้
โปเหรอ เขามานี่ได้ไง
เฮ้ย เอาคืนมา!
เจ้ายินดีตาย แลกกับการรู้ความจริงมั้ย
แหงอยู่แล้ว แม้ว่าข้า...ไม่ค่อยอยากเท่าไหร่
เราสู้ไหว ไป
หาข้าอยู่เหรอ
ข้าพูดไวไปใช่มั้ย
โป!
โป! ถอยห่างเขา!
ข้าขึ้นไหว...นี่แน่ะ
- หมดสิทธิ์หนีแล้ว เชน - คงงั้นมั้ง
ทีนี้ตอบมา
เจ้าอยากรู้ใจจะขาด
คิดว่ารู้แล้ว จะช่วยเจ้าได้เหรอ
เติมเต็มโพรง ในวิญญาณของเจ้า
ได้ นี่คือคำตอบ
พ่อแม่เจ้าเขาไม่รักเจ้า
แต่นี่...
ให้ข้าช่วยเจ้าเหอะ
ไม่!
ใช่ หยั่งกะข้าจะยอมดื่มงั้นแหละ
ถ้าอยากให้ตาย ข้าคงทิ้งเจ้าไว้ ในแม่น้ำแล้ว
- ช่วยข้าทำไม - เพื่อให้เจ้าเติมเต็มชะตาของเจ้า
เจ้าพล่ามเรื่องอะไร นี่ข้าอยู่ไหน
ที่นี่ที่ไหน
แปลกนะ ที่เจ้าจำได้น้อยมาก
แต่เจ้าก็เด็กเหลือเกิน ตอนเรื่องเกิด
บางทีเจ้าอาจจำได้
มันเป็นแค่ฝันร้ายโง่ๆ
ฝันร้าย รึความทรงจำ
ที่นี่เคยเป็นหมู่บ้านที่เฟื่องฟู
เชนน้อยสืบเชื้อสาย ที่จะปกครองนครกงเหมิน
แต่เขาต้องการยิ่งกว่านั้น
ข้าทำนายว่า จะมีผู้นึงขัดขวางเขา หมีแพนด้า
แต่ข้าไม่อาจทำนาย เรื่องที่จะเกิดตามมาได้
ฆ่าให้หมด!
พาลูกเราหนีไปก่อน ไป!
อย่าฝืน ปล่อยให้มันลื่นไหล
เรื่องของเจ้าอาจไม่ได้เริ่มต้น ด้วยความสุข...
แต่นั่นไม่ได้ทำให้ชีวิตเจ้าอับเฉา
เรื่องราวที่เหลือของเจ้าต่างหาก
สิ่งที่เจ้าเลือกจะเป็น
สรุป...เจ้าคือใคร แพนด้า
ข้าคือโป
และข้าต้องการหมวกใบนึง
หน้าเศร้ากันจั๊ง
แต่นี่คือเวลา สำหรับรื่นเริงเท่านั้น
พวกเจ้ากำลังจะได้เป็นส่วนหนึ่ง ของสิ่งที่งดงาม
พอเราเทียบท่า ต่อหน้าโลกทั้งโลก...
เจ้าและกังฟูของเจ้าจะอวสาน
แล้วแผ่นดินจีน จะรู้จักสยบแทบเท้าข้า
ออกเรือ!
จริงๆ นะ ไม่เคยนึกว่าข้าต้องมาตายแบบนี้
ข้าคิดเสมอว่า จะเจอสาวน่ารักซักนาง ปักหลัก...
จากนั้นนางค่อยกินหัวข้า
- เศร้าจัง - เราจะหมดหวังไม่ได้
โปคงอยากให้เราเข้มแข็ง กร้าวแกร่ง...ใช่มั้ย นางพยัคฆ์
- อ๋องเชน สะพานล่ะขอรับ - อะไรก็ขวางข้าไม่ได้
ยิง!
เจ้าขี้ขลาด!
โป
โป!
นี่ต้องฆ่าไอ้แพนด้าเหม็นสาบ ตัวเดิมซักกี่หนนะ
เชน!
แพนด้าตัวนี้ จะขัดขวางลิขิตเจ้...
อะไรนะ
เตรียมตัวยอมรับ...
- อะไรวะ - ปลดปล่อย 5 ผู้พิทักษ์
จานถล่มพสุธา
เอาละ เล็ง!
พร้อมนะ
ตามข้าไม่ได้ร้อก
จัดการมัน!
ปั้ดโธ่!
ไม่ อย่ายิง!
อย่ายิง!
- อย่ายิง! - อย่ายิง!
- เจ้าอย่ายิง! - เจ้าไม่ยิง ข้าก็ไม่ยิง!
อย่ายิง!
- อย่ายิง มันสวนทางปืน! - โจมตี!
- ท่าขวานอิสรภาพ! - วานร!
ประทับใจมาก นักรบมังกร เจ้ามีแผนอะไร
- ก้าวแรก ปล่อย 5 ผู้พิทักษ์ - ก้าวที่ 2 ล่ะ
บอกตรงๆ ไม่นึกว่าจะมาได้ไกลขนาดนี้
หยุดเชน ก่อนที่เขาจะเทียบท่า
วู้ ฮู้ เฉียบ!
อสรพิษ ท่าตุ๊กตามัจจุราช!
นางพยัคฆ์!
อาจารย์วัว!
- จารย์เข้! - พร้อมล้างแค้น!
- ทำไมท่าน... - เพื่อนเจ้ากล่อมได้เก่งมาก
อาจารย์ชิฟู
เร็วเข้า ใช้เรือมันขวางทางไว้
กระเรียน!
ปีกแห่งความยุติธรรม!
ห๊ะ
รักพวกเจ้าจริงๆ!
ทำไมไม่ยิง
มันเล่นงานพลปืนเราหมด มันใกล้เข้ามาแล้ว
ยิง! ยิง! ยิงพวกมัน!
- แต่พรรคพวกเราจะตายด้วย! - ข้าบอกให้ยิงพวกมัน
ยิง!
ไม่
โป!
นางพยัคฆ์
สมใจเจ้าละ
จบเรื่องได้แล้ว
ยิง!
สงบจิตใจ
อีก!
ฆ่ามัน! ใครก็ได้ ฆ่ามัน!
ห๊ะ? ไม่!
ยิงไปเรื่อยๆ ยิงไป
สกาดู๊ช
เมื่อกี๊เจ้า...
เมื่อกี๊เจ้าทำได้ยังไง
ก็แค่ศอกตั้ง แล้วหลุบไหล่หน่อยนึง
ไม่ใช่ เจ้าพบความสงบได้ไง
ข้ากำจัดพ่อแม่เจ้า กำจัดทุกอย่าง
ให้ชีวิตเจ้ามีรอยแผลเป็น
ก็นั่นไงเชน แผลเป็นน่ะหายได้
ไม่มีทาง แผลสดสิหาย
อ๋อเหรอ แผลเป็นมันทำไรล่ะ จางเหรอ
- แผลเป็นจะทำไรข้าไม่สน - เจ้าควรสน เชน
เจ้าต้องปล่อยวางเรื่องในอดีต เพราะมันไม่มีผลอะไรอีกแล้ว
อย่างเดียวที่สำคัญคือ สิ่งที่เจ้าเลือกเป็นในตอนนี้
เจ้าพูดถูก
งั้นข้าเลือกนี่!
นั่นกร้าวแกร่งไม่ใช่เล่น
โป!
- มานี่! - อย่าได้ทำแบบนั้นอีก!
ท่าทางเจ้า จะค้นพบจิตใจที่สงบแล้ว
ขณะอายุยังน้อยซะด้วย
แหมก็ข้าได้อาจารย์ดี
หมายความว่าไงเขาไม่อยู่ นี่วันเกิดลูกข้าทั้งที
เขาแค่อยากเจอนักรบมังกร
เปลี่ยนเป็นเค้กเต้าหู้วันเกิด แทนได้ป่าว
ข้าว่าเราไว้ลองมาใหม่ดีกว่า
เมื่อไหร่เขาจะมา
ข้าไม่รู้ โอเคข้าไม่รู้ อาจไม่มาเลย
ข้าน่ะกลุ้ม แต่นั่นหน้าที่ข้า ข้าเป็นพ่อเขา
อย่างน้อยข้าก็เคยเป็นพ่อเขา
ทำไมเขาต้องไปพิทักษ์แผ่นดินจีนน่ะรึ ข้ารู้เหตุผล
แต่ทำไมล่ะ เขาเป็นแค่แพนด้าตัวน้อย
เป็นไงบ้างลูก เจ้าปกป้องแผ่นดินจีนสำเร็จมั้ย
ครับ
พ่อรู้เจ้าต้องทำได้
พ่อถึงได้สั่งทำป้ายใหม่ไง
"ลูกชายข้าช่วยแผ่นดินจีนไว้ได้ ช่วยพวกเจ้าด้วย
ซื้อเกี๊ยว 1 ที่แถม 1 ที่"
เป็นข้อเสนอที่ดีแฮะ
- เจ้าอยากลองหน่อยมั้ย - ไว้คราวหน้า
มีเรื่องที่ข้าควรบอกพ่อ
ช่วงที่ข้าไป... ข้าได้เจอหมู่บ้านที่ข้าเกิด
ข้ารู้แล้ว ข้าไปอยู่ในตะกร้าไชเท้าได้ไง
เจ้ารู้เหรอ
- ข้ารู้ข้าคือใคร - จริงดิ้
ข้าคือลูกพ่อ
ข้ารักพ่อ
ข้าก็รักเจ้า ลูกพ่อ
อร่อยเหาะ ไชเท้าอวบอ้วน
เจ้าคงหิว เดี๋ยวพ่อจะทำอะไรให้กินนะ
ได้ไงพ่อ ข้าทำเอง
- ไม่ ข้าเอง - พ่อ
ข้าอยากตอบแทนบ้าง...เจ้าช่วยจีนไว้
ข้าอยากตอบแทนบ้าง...พ่อเลี้ยงข้ามา
- โป - พ่อ
- โป - ก็ได้
เราช่วยกันทำละกัน
ช่วยกันทำ
ไม่ละ ข้าทำ
ลูกชายข้ายังอยู่
จบ [THAI]